દરેક સુંદર દેખાતી ફિલ્મ સારી હોય તે જરૂરી નથી. કેટલીક ફિલ્મો તેમના શાનદાર કેમેરા વર્ક, દમદાર એક્શન અને શાનદાર સંગીતથી શરૂઆતમાં પ્રભાવિત તો કરે છે, પરંતુ જેમ જેમ વાર્તા આગળ વધે છે, તેમ તેમ તેમનો જાદુ ઓછો થવા લાગે છે. ‘ડીસી’ પણ આવી જ એક ફિલ્મ છે. અહીં સ્ટાઇલ ભરપૂર છે, હિંસા ભરપૂર છે, પરંતુ દિલને સ્પર્શી જતી વાર્તા અને પાત્રોનો ભાવનાત્મક પ્રવાસ ક્યાંક પાછળ રહી જાય છે. આ ફિલ્મની લંબાઈ 2 કલાક 22 મિનિટ છે. દિવ્ય ભાસ્કરે આ ફિલ્મને 5 માંથી 2 સ્ટાર રેટિંગ આપ્યું છે. ફિલ્મની વાર્તા કેવી છે? વાર્તા દેવદાસ (લોકેશ કનગરાજ) ની છે, જે ગુનાની દુનિયાનું મોટું નામ છે અને પોલીસથી બચતો ફરે છે. એક અકસ્માત તેનું જીવન બદલી નાખે છે અને આ દરમિયાન તેની મુલાકાત ચંદ્રા (વામિકા ગબ્બી) સાથે થાય છે. ચંદ્રા બાળપણથી જ શોષણ અને હિંસાનો ભોગ બની છે અને હવે તેના જીવનમાં શું બાકી છે, તેનો જવાબ તે પોતે પણ જાણતી નથી. બે તૂટેલા લોકો એકબીજાનો સહારો બને છે અને પછી શરૂ થાય છે લોહી, બદલો અને ગોળીઓથી ભરેલી લડાઈ. વચ્ચે પાર્વતી (સંજના કૃષ્ણમૂર્તિ) ની એન્ટ્રી થાય છે. શરૂઆતમાં લાગે છે કે તેમનું પાત્ર વાર્તાની દિશા બદલી નાખશે, પરંતુ થોડા સમય પછી તે માત્ર એક અધૂરી સંભાવના બનીને રહી જાય છે. પહેલો ભાગ રહસ્ય અને માહોલ બનાવવામાં સફળ રહે છે, પરંતુ બીજા ભાગમાં ફિલ્મ એક જ પ્રકારના એક્શન અને હિંસાને વારંવાર દોહરાવતી રહે છે. ગોળીઓ ચાલતી રહે છે, લોકો મરતા રહે છે, પરંતુ વાર્તા ત્યાંની ત્યાં જ ઊભી દેખાય છે. સ્ટારકાસ્ટની એક્ટિંગ કેવી છે? લીડ એક્ટર તરીકે લોકેશ કનગરાજ અપેક્ષા કરતાં વધુ સારા સાબિત થાય છે. અભિનયમાં અનુભવનો અભાવ ક્યાંક ક્યાંક દેખાય છે, પરંતુ પાત્રને નિભાવવાનો તેમનો ઈમાનદાર પ્રયાસ સ્પષ્ટ દેખાય છે. ઓછા સંવાદોમાં પણ તેઓ ચહેરાના ભાવથી અસર છોડવાનો પ્રયાસ કરે છે. વામિકા ગબ્બી ફિલ્મની સૌથી મજબૂત કડી છે. દર્દ, ગુસ્સો અને લાચારીને તેમણે ખૂબ જ સહજ રીતે પડદા પર ઉતાર્યા છે. તેમનું પાત્ર સૌથી વધુ યાદ રહી જાય છે. સંજના કૃષ્ણમૂર્તિને જેટલી અગત્યતા સાથે રજૂ કરવામાં આવે છે, પટકથા તેમને એટલી જ ઝડપથી ભૂલી જાય છે. બાકીના કલાકારો પોતાનો ભાગનું કામ બરાબર કરે છે, પરંતુ કોઈને પણ યાદગાર બનવાનો મોકો મળતો નથી. ડિરેક્શન અને ટેકનિકલ પાસું અરુણ મથેશ્વરનની સૌથી મોટી તાકાત હંમેશા તેમનું વિઝ્યુઅલ ટ્રીટમેન્ટ રહ્યું છે અને અહીં પણ તે જ જોવા મળે છે. દરેક ફ્રેમ અત્યંત સુંદરતાથી રચવામાં આવી છે. લાલ અને વાદળી રંગનો ઉપયોગ માત્ર સજાવટ માટે નહીં, પરંતુ પાત્રોની માનસિક સ્થિતિ દર્શાવવા માટે કરવામાં આવ્યો છે. પરંતુ ડિરેક્શન ત્યાં જ નબળું પડી જાય છે, જ્યાં વાર્તાને ભાવનાઓની જરૂર હોય છે. ફિલ્મ સતત એવું દર્શાવતી રહે છે કે પાત્રો તૂટેલા છે, પરંતુ દર્શકો ક્યારેય તેમના દર્દ સાથે જોડાઈ શકતા નથી. બીજા ભાગમાં એક્શન એટલી બધી વધી જાય છે કે થોડા સમય પછી તેની અસર જ સમાપ્ત થવા લાગે છે. કેમેરા વર્ક ઉત્તમ છે. ઘણા દ્રશ્યો કોઈ પેઇન્ટિંગ જેવા લાગે છે. પ્રોડક્શન ડિઝાઇન અને લોકેશન ફિલ્મને અલગ ઓળખ આપે છે. સંપાદન પણ ઝડપી છે, પરંતુ મજબૂત પટકથા વિના તકનીકી ચમક લાંબા સમય સુધી કામ આવતી નથી. ફિલ્મનું સંગીત કેવું છે? અનિરુદ્ધ રવિચંદરનું સંગીત ફિલ્મની સૌથી મોટી તાકાત છે. ઘણા સામાન્ય દ્રશ્યો પણ તેમના બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિકને કારણે મોટા અને પ્રભાવશાળી લાગે છે. એક્શન દ્રશ્યોમાં તેમનું સંગીત એક અલગ જ રોમાંચ પેદા કરે છે. અફસોસ, પટકથા તે સ્તરનો સાથ આપી શકતી નથી. ફાઇનલ વર્ડિક્ટ: જોવી કે નહીં? ‘ડીસી’ એવી ફિલ્મ છે જે આંખોને પ્રભાવિત કરે છે, કાનને રોમાંચિત કરે છે, પરંતુ દિલ સુધી પહોંચી શકતી નથી. લોકેશ કનગરાજ અભિનયમાં સારી શરૂઆત કરે છે, વામિકા ગબ્બી શાનદાર કામ કરે છે અને અનિરુદ્ધ રવિચંદરનું સંગીત ફિલ્મને ઘણી વાર સંભાળી લે છે. પરંતુ નબળી પટકથા, પુનરાવર્તનથી ભરેલો બીજો ભાગ અને પાત્રોથી ભાવનાત્મક અંતર તેને સરેરાશ અનુભવ બનાવીને છોડી દે છે. જો તમે ફક્ત સ્ટાઇલિશ એક્શન અને શાનદાર વિઝ્યુઅલ્સ માટે ફિલ્મ જોવા માંગતા હો તો કદાચ નિરાશ નહીં થાઓ. પરંતુ મજબૂત વાર્તા અને યાદગાર ભાવનાઓની અપેક્ષા રાખીને જશો તો આ ફિલ્મ અધૂરી લાગશે.