છેલ્લા કેટલાક વર્ષોમાં ભારતીય પૌરાણિક કથાઓ અને સનાતન પર આધારિત ફિલ્મોને દર્શકોનો સારો પ્રતિસાદ મળ્યો છે. ફિલ્મ ‘નાગબંધમ’ પણ આ જ કડીમાં એક એવું ટ્રેઝર હન્ટ એડવેન્ચર છે, જે સનાતનના વારસા, ઇતિહાસ અને માનવીય લાલચને એકસાથે જોડવાનો પ્રયાસ કરે છે. ફિલ્મનો વિચાર અને વિઝ્યુઅલ સ્કેલ પ્રભાવિત કરે છે, પરંતુ નબળી સ્ક્રીનપ્લે અને વધુ લાંબો સમયગાળો તેની સૌથી મોટી નબળાઈ બની જાય છે. ફિલ્મની સ્ટોરી વાર્તા વર્ષ 1962માં હિમાલયથી શરૂ થાય છે, જ્યાં પુરાતત્વવિદ્ ઝુલ્ફિકાર અલી (ઋષભ સાહની) અને ટેસ્લા (જેસન શાહ) રહસ્યમય નાગબંધમની શોધમાં એક ગુફા સુધી પહોંચે છે. ત્યાં ઝાડમાં કેદ એક વૈરાગી ઝુલ્ફિકારને તેની સૌથી મોટી સચ્ચાઈ જણાવે છે કે તે તેના પાછલા જન્મમાં અહમદ શાહ અબ્દાલી હતો. વૈરાગી તેને પુષ્પકમલ અને નાગબંધમ મેળવીને આખી દુનિયા પર રાજ કરવાનું લાલચ આપે છે. બીજી તરફ ઝુલ્ફિકાર, રુદ્ર (વિરાટ કર્ણ) અને તેના પરિવાર પર હુમલો કરે છે, કારણ કે તેને વિશ્વાસ છે કે પુષ્પકમલનું રહસ્ય તેની પાસે છે. આ હુમલામાં રુદ્ર પોતાનો આખો પરિવાર ગુમાવી દે છે. જ્યારે પાર્વતી (નભા નટેશ), જેના પર રુદ્ર સૌથી વધુ ભરોસો કરે છે, તેની સાથે જોડાયેલું એક મોટું રહસ્ય વાર્તાને નવો વળાંક આપે છે. રુદ્ર બદલો લેવા અને સત્યની શોધમાં નીકળે છે. આ દરમિયાન વાર્તા 1756 માં પહોંચે છે, જ્યાં બતાવવામાં આવે છે કે કેવી રીતે અહમદ શાહ અબ્દાલીએ હિંદુ મંદિરો પર હુમલો કરીને દિવ્ય પુષ્પકમલને મેળવવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો. હવે શું રુદ્ર નાગબંધમ અને પુષ્પકમલની રક્ષા કરી શકશે અને શું તે ઝુલ્ફિકાર પાસેથી બદલો લઈ શકશે, આના પર જ ફિલ્મનો ક્લાઇમેક્સ આધારિત છે. ફિલ્મમાં એક્ટિંગ રુદ્રના પાત્રમાં વિરાટ કર્ણે પૂરી મહેનત કરી છે. એક્શન સીન્સમાં તે પ્રભાવ છોડે છે, પરંતુ ઇમોશનલ અને સિરિયસ સીન્સમાં ઘણી જગ્યાએ તેમનું પર્ફોર્મન્સ જરૂરિયાત કરતાં વધુ લાઉડ અને ઓવરડ્રામેટિક લાગે છે. લીડ એક્ટર તરીકે તેમનામાં સંભાવનાઓ છે, પરંતુ હજુ તેમને એક્ટિંગ પર વધુ કામ કરવાની જરૂર છે. ફિલ્મની સૌથી મોટી તાકાત નભા નટેશ છે. ડબલ રોલમાં તેમણે સારી એક્ટિંગ કરી છે અને તેમનું પાત્ર વાર્તામાં સૌથી મોટું સરપ્રાઈઝ લઈને આવે છે. ઝુલ્ફિકાર અને અહમદ શાહ અબ્દાલીના રોલમાં ઋષભ સાહનીનો લુક પ્રભાવશાળી છે અને તે ડર પેદા કરવાનો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ ઘણી જગ્યાએ તેમનું પર્ફોર્મન્સ પણ જરૂરિયાત કરતાં વધુ લાઉડ લાગે છે. જ્યારે જગપતિ બાબુ, મુરલી શર્મા, મહેશ માંજરેકર અને ઐશ્વર્યા મેનન પોતપોતાના પાત્રો સાથે ન્યાય કરે છે. ફિલ્મમાં ડિરેક્શન અને ટેકનિકલ પાસું વાર્તા, સ્ક્રીનપ્લે અને ડિરેક્શનની જવાબદારી અભિષેક નામાએ સંભાળી છે. ફિલ્મનો આધાર ખૂબ જ મજબૂત છે. શરૂઆત શાનદાર છે અને સેટ ડિઝાઇન, સિનેમેટોગ્રાફી તથા VFX મોટા પડદાનો અહેસાસ કરાવે છે. શરૂઆતના અડધા કલાક સુધી ફિલ્મ જકડી રાખે છે. પરંતુ આ પછી ઢીલા સ્ક્રીનપ્લેને કારણે વાર્તા વારંવાર ભટકે છે અને ગતિ ગુમાવે છે. ઇન્ટરવલ પર એક મોટો સરપ્રાઇઝ આવે છે, જે બાહુબલી અને કાંતારા જેવી ફિલ્મોની યાદ અપાવે છે. આ પછી થોડા સમય માટે ફિલ્મ ફરીથી પાટા પર ફરે છે, પરંતુ બીજા હાફમાં વાર્તા ફરી એકવાર વિખેરાઈ જાય છે. ફિલ્મની જરૂરિયાત કરતાં વધુ લાંબી અવધિ, સતત લાઉડ બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, ઘણી જગ્યાએ ઓવર ધ ટોપ એક્ટિંગ અને નબળી એડિટિંગ દર્શકોના ધૈર્યની પરીક્ષા લે છે. જો એડિટિંગ થોડી વધુ કડક હોત અને સ્ક્રીનપ્લે પર વધુ કામ કરવામાં આવ્યું હોત, તો આ જ વાર્તા ક્યાંક વધુ અસરકારક બની શકતી હતી. ફિલ્મમાં મ્યુઝિક ફિલ્મનો બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર જરૂરિયાત કરતાં વધુ ઝડપી લાગે છે. ઘણા સીન્સમાં તે ભાવનાઓને ઉભરવાને બદલે તેના પર હાવી થઈ જાય છે. ગીતો પણ એવા નથી, જે ફિલ્મ પૂરી થયા પછી યાદ રહી જાય.
ફિલ્મનો અંતિમ ચુકાદો નાગબંધમનો વિચાર નવો નથી, પરંતુ તેને ભારતીય ઇતિહાસ, સનાતની વારસો અને પૌરાણિક રહસ્યો સાથે જોડવાનો પ્રયાસ રસપ્રદ છે. શાનદાર વિઝ્યુઅલ્સ, ભવ્ય સેટ અને કેટલાક સારા સરપ્રાઈઝ આ ફિલ્મને જોવા લાયક બનાવે છે. જોકે, નબળો સ્ક્રીનપ્લે, લાંબો સમયગાળો અને લાઉડ ટ્રીટમેન્ટ તેની ગતિને વારંવાર રોકે છે. જો તમને પૌરાણિક રહસ્યો, ટ્રેઝર હન્ટ અને મોટા વિઝ્યુઅલ સ્કેલવાળી ફિલ્મો પસંદ હોય, તો નાગબંધમ એકવાર જોઈ શકાય છે.