રેટિંગ: 2.5/5
સમય: 2 કલાક 23 મિનિટ
શૈલી: ક્રાઇમ થ્રિલર / ઇન્વેસ્ટિગેટિવ ડ્રામા
દિગ્દર્શક: મેઘના ગુલઝાર
મુખ્ય કલાકારો: કરીના કપૂર ખાન, પૃથ્વીરાજ સુકુમારન, ક્ષિતિ જોગ, કનવલજીત સિંહ, જિતેન્દ્ર જોશી
રિલીઝ તારીખ: 18 સપ્ટેમ્બર 2026 કેટલીક ફિલ્મો તમને ખુરશી પર એટલા માટે બેસાડી રાખે છે કે તમને જાણવું હોય છે કે આગળ શું થશે. ‘દાયરા’ શરૂઆતમાં બરાબર આ જ કામ કરે છે. એક યુવતીની નિર્દય હત્યા, પોલીસનું ઝડપથી આરોપીઓ સુધી પહોંચવું, પછી તેમનું એન્કાઉન્ટર અને ત્યારબાદ ઊભો થતો મોટો સવાલ—શું આ ખરેખર ન્યાય હતો કે કાયદાને બાજુ પર રાખીને લેવાયેલો નિર્ણય? મેઘના ગુલઝારની આ ફિલ્મ 2019ના હૈદરાબાદ રેપ-મર્ડર કેસ અને ત્યારબાદ થયેલા પોલીસ એન્કાઉન્ટરથી પ્રેરિત છે. ફિલ્મે વાસ્તવિક ઘટનાને જેમની તેમ પુનરાવર્તિત કરવાને બદલે કાલ્પનિક નામો અને પરિસ્થિતિઓ સાથે પોતાની વાર્તા રચી છે અને અહીંથી જ ફિલ્મ રસપ્રદ બની જાય છે, કારણ કે તે તમને કોઈ એક પક્ષ તરફ આરામથી બેસવા દેતી નથી. પરંતુ મુશ્કેલી એ છે કે જે ફિલ્મની શરૂઆત એટલી મજબૂત હોય, તેનો અંત પણ એટલો જ દમદાર હોવો જોઈએ. ‘દાયરા’માં શરૂઆત અને પહેલો ભાગ જેટલો પકડી રાખે છે, બીજો ભાગ એટલો જ ધીમે-ધીમે હાથમાંથી સરકી જતો જાય છે. ફિલ્મની વાર્તા વાર્તાની શરૂઆત રાગિની (પ્રગતિ મિશ્રા)થી થાય છે, જે એક રાતે હાઇવે પાસે મુશ્કેલીમાં ફસાઈ જાય છે. ત્યારબાદ તે ગાયબ થઈ જાય છે અને બીજા દિવસે તેનો સળગેલો મૃતદેહ મળે છે. રાગિનીની માતા પાર્વતી (ક્ષિતિ જોગ) અને ભાઈ કબીર (ભાવેશ બબ્બાની) પોલીસ પાસે મદદ માગે છે, પરંતુ શરૂઆતના તબક્કે સિસ્ટમ જે રીતે આ કેસને લે છે, તે જ આગળની સમગ્ર વાર્તાનો પાયો નાખે છે. મામલો મીડિયામાં ઉછળે છે અને તપાસની જવાબદારી ડીસીપી રમન કુમાર (પૃથ્વીરાજ સુકુમારન)ને સોંપવામાં આવે છે. રમન પોતાની ટીમ સાથે ચાર આરોપીઓને પકડી લે છે, પરંતુ મામલો અદાલત સુધી પહોંચે તે પહેલાં જ ચારેય એક પોલીસ એન્કાઉન્ટરમાં માર્યા જાય છે. પોલીસનો દાવો છે કે આરોપીઓએ ભાગવાનો અને હુમલો કરવાનો પ્રયાસ કર્યો હતો. જવાબી કાર્યવાહીમાં તેઓ માર્યા ગયા. બસ, અહીંથી જ અસલી ફિલ્મ શરૂ થાય છે. એક તરફ જનતા રમનને હીરો માની રહી છે. બીજી તરફ સવાલ ઊભો થાય છે કે શું આ એન્કાઉન્ટર ખરેખર થયું હતું કે બધું પહેલેથી જ નક્કી કરવામાં આવ્યું હતું? મામલાની તપાસ માટે ડીસીપી અજની કોહલી (કરીના કપૂર ખાન)ના નેતૃત્વમાં વિશેષ તપાસ ટીમ બનાવવામાં આવે છે. અજનીનું કામ માત્ર એન્કાઉન્ટરની તપાસ કરવાનું નથી, પરંતુ એ સમગ્ર કડીને જોડવાનું પણ છે, જે રાગિણીના ગાયબ થવાથી શરૂ થઈ હતી. અને પછી ફિલ્મ રમન વિરુદ્ધ અજની નહીં, પરંતુ ઝડપી ન્યાય વિરુદ્ધ સાચા ન્યાયની ચર્ચા બની જાય છે. ફિલ્મમાં અભિનય પૃથ્વીરાજ સુકુમારન રમણ કુમારના પાત્રમાં પૃથ્વીરાજ ફિલ્મની સૌથી મજબૂત કડીઓમાંથી એક છે. તેમના પાત્રમાં પોલીસ અધિકારીનો રૌબ છે, પરંતુ તેની પાછળ એવો એક માણસ પણ છે જે પોતાના નિર્ણયોને યોગ્ય માને છે. પૃથ્વીરાજનું અભિનય વધુ પડતો ઘોંઘાટ કરતું નથી. ખાસ કરીને તેમની આંખો અને સંવાદ બોલવાની શૈલીમાં ઘણું વજન છે. તેઓ રમણને સંપૂર્ણ વિલન બનતા રોકે છે અને ફિલ્મ માટે આ જરૂરી પણ હતું. કરીના કપૂર ખાન કરીના અજાણી ચમક-દમકવાળી પોલીસ અધિકારી નથી. તે વધુ શાંત, વ્યવસ્થિત અને દિમાગથી કામ કરતી અધિકારી છે. કરીના અહીં ઓવર-ધ-ટોપ અભિનય કરતી નથી અને આ વાત તેમના પક્ષમાં જાય છે. તે સવાલો પૂછે છે, લોકોને વાંચે છે અને નાની-નાની વિસંગતતાઓને પકડી લે છે. જોકે, પાત્રમાં જેટલી સંભાવનાઓ હતી, ફિલ્મ તેનો સંપૂર્ણ ઉપયોગ કરી શકતી નથી. ક્ષિતિ જોગ રાગિનીની માતા પાર્વતીની ભૂમિકામાં ક્ષિતિ જોગ ઘણી જગ્યાએ સમગ્ર ફિલ્મ પર ભારે પડે છે. તેમનું દુઃખ ચીસો પાડવા કરતાં તેમની ખામોશીમાં વધુ દેખાય છે. ફિલ્મના સૌથી માનવીય અને ભાવુક હિસ્સાઓ તેમની સાથે જોડાયેલા છે. બાકીના કલાકારો પણ પોતપોતાના હિસ્સાને સંભાળે છે અને ફિલ્મને વિશ્વસનીય બનાવવામાં મદદ કરે છે. ફિલ્મનું દિગ્દર્શન મેઘના ગુલઝાર જાણે છે કે ક્રાઇમ સ્ટોરીને માત્ર અપરાધની વાર્તા બનાવીને છોડી દેવાની નથી. ‘તલવાર’ની જેમ અહીં પણ તેઓ દર્શકોને તપાસની પ્રક્રિયાની અંદર લઈ જવાનો પ્રયાસ કરે છે. ફિલ્મનો પહેલો ભાગ ઘણો અસરકારક છે. ઘટનાઓને ધીમે ધીમે ઉજાગર કરવાની રીત સારી છે અને દર્શક સતત વિચારતો રહે છે કે આખરે સત્ય શું છે, પરંતુ ઇન્ટરવલ પછી ફિલ્મનો ટેમ્પો થોડો ધીમો પડી જાય છે. કેટલીક જગ્યાએ વાર્તા જરૂર કરતાં વધારે સમજાવવા લાગે છે અને એ જ ફિલ્મની સૌથી મોટી નબળાઈ બની જાય છે. ફિલ્મની સ્ટોરીલાઇન વિચાર ખૂબ જ મજબૂત છે. ફિલ્મનો અસલી સવાલ એ નથી કે રમન સાચો છે કે અજૂની. સવાલ એ છે કે જો સિસ્ટમ ધીમી હોય, તો શું પોલીસને કાયદો પોતાના હાથમાં લેવાનો અધિકાર મળી જાય છે? અને જો કોઈ ગુનેગારને અદાલત સુધી પહોંચે તે પહેલાં મારી નાખવામાં આવે, તો શું તેને ન્યાય કહેવાશે? ફિલ્મ આ સવાલો ચોક્કસ ઉઠાવે છે, પરંતુ ઘણી જગ્યાએ તેના પર વધુ ઊંડાણપૂર્વક વિચારવાની જરૂરિયાત અનુભવાય છે. ફિલ્મની સ્ક્રીનપ્લે સ્ક્રીનપ્લેની શરૂઆત ખૂબ જ ચુસ્ત છે. ઘટનાઓ એકબીજા સાથે જોડાતી જાય છે અને રહસ્ય ધીમે-ધીમે ખુલતું જાય છે, પરંતુ બીજા ભાગમાં કેટલીક બાબતો ખેંચાયેલી લાગે છે. ઘણી જગ્યાએ વાર્તાની ગતિ ધીમી પડી જાય છે અને દર્શકને લાગે છે કે ફિલ્મ એ જ વાતને થોડા અલગ રીતે ફરી સમજાવી રહી છે. સૌથી મોટી સમસ્યા ક્લાઈમેક્સ છે. અનેક પ્રશ્નો ઊભા કર્યા પછી ફિલ્મ જે રીતે સમાપ્ત થાય છે, તે દર્શકને સંતોષ આપવાને બદલે થોડી અધૂરી લાગણી છોડી જાય છે. એવું લાગે છે જાણે ફિલ્મે ઘણાં ફટાકડા બતાવ્યા, પરંતુ ફુલઝડી સળગાવીને ઘરે ચાલી ગઈ. ફિલ્મનું તકનીકી પાસું કેમેરા વર્ક ફિલ્મના માહોલને સારી રીતે સહારો આપે છે. બંધ ફ્રેમ્સ અને ક્લોઝ-અપ્સ પાત્રોના તણાવમાં વધારો કરે છે. એડિટિંગ પહેલા ભાગમાં ખૂબ જ અસરકારક છે, જોકે ઇન્ટરવલ પછી ફિલ્મ થોડી વધુ ચુસ્ત બની શકતી હતી. ફિલ્મની ખામીઓ સૌથી મોટી ખામી તેનો નબળો બીજો ભાગ છે. બીજી મોટી સમસ્યા એ છે કે ફિલ્મ જે શાનદાર પ્રશ્ન સાથે શરૂઆત કરે છે, તેનો જવાબ આપવાના પ્રયાસમાં કેટલીક જગ્યાએ ખૂબ વધારે સમજાવવા લાગે છે. અને પછી આવે છે ક્લાઇમેક્સ. આટલી ગંભીર વાર્તા પછી દર્શક એક મજબૂત ટકરાવ અને ભાવનાત્મક પરિણામની અપેક્ષા રાખે છે, પરંતુ ફિલ્મ ત્યાં થોડી ફિક્કી પડી જાય છે. આ જ કારણ છે કે ‘દાયરા’ સારી ફિલ્મ બનવાની ખૂબ નજીક પહોંચ્યા પછી પણ સંપૂર્ણપણે યાદગાર ફિલ્મ બની શકતી નથી. ફિલ્મનું મ્યુઝિક ફિલ્મનું સંગીત તેનો સેલિંગ પોઇન્ટ નથી. કેતન સોઢાનો બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર ફિલ્મના તણાવભર્યા ભાગોને મજબૂતી આપે છે. ફિલ્મમાં એક મુખ્ય ગીત છે, પરંતુ તે એવું નથી જેને તમે સિનેમાઘરમાંથી બહાર નીકળતાં જ ગણગણવા લાગો. અહીં અસલી કામ બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક કરે છે. ફિલ્મ અંગેનો ફાઇનલ વર્ડિક્ટ ‘દાયરા’ એવી ફિલ્મ છે જેમાં સવાલો ખૂબ સારા છે, કલાકારો ખૂબ સારા છે અને શરૂઆત પણ દમદાર છે, પરંતુ જવાબ સુધી પહોંચતાં પહોંચતાં ફિલ્મની પકડ ઢીલી પડી જાય છે. કરીના કપૂર અને પૃથ્વીરાજ સુકુમારન પોતાના પાત્રોને સંપૂર્ણ ગંભીરતાથી ભજવે છે અને મેઘના ગુલઝારનું દિગ્દર્શન અનેક જગ્યાએ પ્રભાવશાળી છે. પરંતુ જો તમે એવી ક્રાઇમ થ્રિલરની આશા લઈને જઈ રહ્યા હો, જેમાં છેલ્લી 20 મિનિટ તમને સીટ સાથે ચોંટાડી રાખે, તો અહીં થોડી નિરાશા થઈ શકે છે.