વિજયની છેલ્લી ફિલ્મ હોવાને કારણે ‘જન નાયકન’ માત્ર એક રિલીઝ નહોતી, પરંતુ કરોડો ચાહકો માટે એક ભાવનાત્મક પ્રસંગ હતો. એવી અપેક્ષા હતી કે આ ફિલ્મ તેની લાંબી સિનેમાઈ સફરને યાદગાર વિદાય આપશે. પરંતુ ડિરેક્ટર એચ. વિનોથ તેને વાર્તા કરતાં વધુ રાજકીય સંદેશ અને સ્ટારની છબી ચમકાવવાનું માધ્યમ બનાવી દે છે. પરિણામ એ આવ્યું કે ફિલ્મ ઘણીવાર મનોરંજન છોડીને ચૂંટણી ભાષણ જેવી લાગવા માંડે છે. વિજયની હાજરી તાળીઓ જરૂર મેળવે છે, પરંતુ નબળી પટકથા અને જરૂરિયાત કરતાં વધુ લંબાઈ ફિલ્મના પ્રભાવને ઓછો કરી દે છે. ફિલ્મની લંબાઈ 3 કલાક 3 મિનિટ છે. દિવ્ય ભાસ્કરે ફિલ્મને 5 માંથી 2 સ્ટાર આપ્યા છે. ફિલ્મની સ્ટોરી કેવી છે? વાર્તા વેત્રી (વિજય)ની છે, જે જેલમાં બંધ હોવા છતાં બધા પર ભારે પડે છે. પ્રામાણિક જેલર શ્રીકાંત (ગૌતમ વાસુદેવ મેનન) તેની માણસાઈને ઓળખે છે, પરંતુ એક અકસ્માત પછી તેની પુત્રી વિજી (મમિતા બૈજુ)ની જવાબદારી વેત્રીને સોંપી દે છે. વેત્રી તેને સેનામાં અધિકારી બનાવવાનું સ્વપ્ન પૂરું કરવા નીકળી પડે છે. બીજી તરફ, આંતરરાષ્ટ્રીય અપરાધી જ્હોન હિમલર (બોબી દેઓલ) દેશમાં હિંસા અને અરાજકતા ફેલાવવાનું કાવતરું રચી રહ્યો છે. પત્રકાર કાયલ (પૂજા હેગડે) પણ આ વાર્તાનો ભાગ બને છે. શરૂઆતમાં વાર્તા ભાવનાત્મક લાગે છે, પરંતુ ટૂંક સમયમાં જ તે મહિલા સશક્તિકરણ, આતંકવાદ, રાજકારણ, ભ્રષ્ટાચાર અને સત્તાની લડાઈ જેવા અનેક મુદ્દાઓનો બોજ ઉઠાવવા લાગે છે. આના કારણે મૂળ વાર્તા પાછળ રહી જાય છે. અંતરાલ પછી ફિલ્મ સંપૂર્ણપણે વિખેરાઈ જાય છે અને એવું લાગે છે કે દરેક બીજો દ્રશ્ય ફક્ત વિજયની છબીને વધુ મોટી બનાવવા માટે લખવામાં આવ્યો છે. સ્ટારકાસ્ટની એક્ટિંગ કેવી છે? વિજય હંમેશની જેમ પૂરા આત્મવિશ્વાસ સાથે જોવા મળે છે. એન્ટ્રી, એક્શન, સંવાદ અને સ્ક્રીન પ્રેઝન્સમાં તેમનો જલવો યથાવત છે. પરંતુ જ્યારે પટકથા જ નબળી હોય ત્યારે તેમનો સ્ટારડમ પણ ફિલ્મને વધુ દૂર લઈ જઈ શકતો નથી.
મમિતા બૈજુ સૌથી વધુ પ્રભાવિત કરે છે અને ભાવનાત્મક દ્રશ્યોમાં પોતાની છાપ છોડે છે. બોબી દેઓલનો ખલનાયક કાગળ પર જેટલો ખતરનાક લાગે છે, પડદા પર તેટલી અસર છોડતો નથી. પૂજા હેગડેને કરવા માટે બહુ ઓછું મળ્યું છે. પ્રકાશ રાજ, નાસર, પ્રિયામણિ અને ગૌતમ વાસુદેવ મેનન જેવા કલાકારો પણ સીમિત ભૂમિકામાં રહી જાય છે. ડિરેક્ટર અને ટેકનિકલ પાસું કેવું છે? એચ. વિનોથે એક મજબૂત ભાવનાત્મક વાર્તાને રાજકીય રંગ આપવાનો પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ આ જ દાવ સૌથી નબળો સાબિત થાય છે. પટકથા વારંવાર ભટકે છે અને ઘણા દ્રશ્યો કોઈ અસર કર્યા વિના પસાર થઈ જાય છે. ફિલ્મને સરળતાથી અડધો કલાક ટૂંકી કરી શકાઈ હોત. વિશેષ પ્રભાવો ઘણી જગ્યાએ મોટા પડદાના સ્તરના લાગતા નથી. ચરમસીમાનો ભાગ જરૂરિયાત કરતાં વધુ લાંબો અને કંટાળાજનક છે. સિનેમેટોગ્રાફી સારી છે અને કેટલાક દ્રશ્યો પ્રભાવ છોડે છે, પરંતુ નબળી રાઇટિંગ અને ઢીલી એડિટિંગ ટેકનિકલ મહેનત પર ભારે પડે છે. સંગીત કેવું છે? અનિરુદ્ધ રવિચંદરનું સંગીત ફિલ્મની સૌથી મજબૂત કડી છે. ગીતો પહેલેથી જ લોકપ્રિય છે અને પાર્શ્વ સંગીત ઘણા દ્રશ્યોમાં પ્રાણ પૂરે છે. ખાસ કરીને વિજયની એન્ટ્રી અને એક્શનવાળા દ્રશ્યો સંગીતને કારણે વધુ પ્રભાવશાળી બને છે. ફાઇનલ વર્ડિક્ટ, જોવી કે નહીં? ‘જન નાયકન’ તેના સૌથી મોટા ઉદ્દેશ્યમાં જ ચૂકી જાય છે. આ ન તો સંપૂર્ણપણે દમદાર રાજકીય ડ્રામા બની શકે છે અને ન તો વિજયને યાદગાર વિદાય આપી શકે છે. વિજયના ચાહકો માટે આમાં તાળીઓ પાડવા જેવા ઘણા પળો છે, પરંતુ એક દર્શક તરીકે ફિલ્મ નિરાશ કરે છે. નબળી વાર્તા, વેરવિખેર પટકથા અને બિનજરૂરી લંબાઈ તેને સામાન્ય બનાવી દે છે. વિજયની વિદાય આના કરતાં ક્યાંય વધુ મજબૂત અને યાદગાર ફિલ્મની હકદાર હતી.