વેબ સિરીઝ ‘રાખ’માં રજ્જોના પાત્રથી ચર્ચા જગાવી રહેલા એક્ટર રમણદીપ યાદવનો અહીં સુધી પહોંચવાનો પ્રવાસ સરળ નહોતો. ક્યારેક તેનું સપનું ભારતીય ક્રિકેટ ટીમ માટે રમવાનું હતું, પરંતુ નસીબ તેને થિયેટર અને પછી એક્ટિંગમાં લઈ આવ્યું. તેણે મુંબઈમાં ચાર વર્ષ સુધી ઓડિશન આપ્યા, આર્થિક તંગીનો સામનો કર્યો અને ઘણી વાર શહેર છોડવાનું મન પણ બનાવ્યું, પરંતુ હાર ન માની. ‘રાખ’એ તેને તે ઓળખ અપાવી, જેની તે લાંબા સમયથી રાહ જોઈ રહ્યો હતો. દિવ્ય ભાસ્કર સાથેની વાતચીતમાં તેણે સંઘર્ષ, રિજેક્શન, થિયેટર, ‘રાખ’ અને રજ્જોની તૈયારી વિશે વાત કરતા જણાવ્યું કે ઘણા લોકો કહે છે કે જો તે અમારી આસપાસ હોત તો ચોક્કસ મારી નાખત.
પ્રશ્ન: તમે ક્રિકેટ પણ રમ્યા છો. તો અચાનક એક્ટિંગ તરફ કેવી રીતે વળ્યા? જવાબ: સાચું કહું તો, આજે પણ હું સંપૂર્ણપણે સમજી શક્યો નથી કે આવું શા માટે થયું. મારું સપનું ભારત માટે ક્રિકેટ રમવાનું હતું. ક્યારેય વિચાર્યું નહોતું કે હું એક્ટિંગ કરીશ. એવો કોઈ એક દિવસ કે ઘટના બની નથી, જેના પછી મેં ક્રિકેટ છોડવાનો નિર્ણય લીધો હોય. ધીમે ધીમે લાગ્યું કે વસ્તુઓ એવી રીતે થઈ રહી નહોતી જેવી હું ઈચ્છતો હતો. મહેનત છતાં મન લાગી રહ્યું નહોતું. કદાચ ભગવાને મારા માટે કંઈક બીજું જ વિચારી રાખ્યું હતું. કોલેજના છેલ્લા વર્ષમાં એક મિત્રએ કહ્યું કે યુથ ફેસ્ટિવલ માટે ઓડિશન થઈ રહ્યા છે, ચાલો ટ્રાય કરીએ. મેં વધારે વિચાર્યા વગર ઓડિશન આપ્યું અને પહેલી જ વારમાં પસંદગી થઈ ગઈ. પહેલીવાર સ્ટેજ પર પરફોર્મ કર્યું અને ત્યાં જ અનુભવ થયો કે મને આમાં ખૂબ મજા આવી રહી છે. તે અનુભવે મારા જીવનની દિશા બદલી નાખી. પ્રશ્ન: થિયેટર સુધી પહોંચવાનો પ્રવાસ કેવી રીતે શરૂ થયો? જવાબ: યુથ ફેસ્ટિવલમાં મારું પરફોર્મન્સ જોઈને થિયેટર ટીચરે કહ્યું કે મારે તેમના થિયેટર ગ્રુપ સાથે જોડાઈ જવું જોઈએ. મેં કહ્યું કે ફીસ આપવાની મારી હેસિયત નથી. તે સમયે 1500-2000 રૂપિયા ફીસ હતી અને હું ઘરવાળાઓ પાસેથી થિયેટર શીખવા માટે પૈસા માંગી શકતો ન હતો. તેમણે કહ્યું કે તું આવી જા, ફીસની ચિંતા ન કર. શરૂઆતમાં મેં નુક્કડ નાટક કર્યા. જાગૃતિ અભિયાન હેઠળ ઘણા સ્ટ્રીટ પ્લે કર્યા. મને ખબર ન હતી કે તેના પૈસા મળશે. પહેલો ચેક 2500 રૂપિયાનો મળ્યો. તે જ પૈસાથી થિયેટરની ફીસ ભરી અને 500 રૂપિયા બચી ગયા. ત્યારે લાગ્યું કે એક્ટિંગથી કમાણી પણ થઈ શકે છે. પ્રશ્ન: શું તે સમયે નક્કી કરી લીધું હતું કે હવે એક્ટિંગ જ કરવી છે? જવાબ: ના, બિલકુલ નહીં. તે સમયે હું સવારે ક્રિકેટની પ્રેક્ટિસ કરતો હતો અને સાંજે થિયેટર કરતો હતો. બંનેને સાથે લઈને ચાલવા માંગતો હતો, પરંતુ ધીમે ધીમે સમજાયું કે થિયેટર પણ એટલી જ મહેનત અને સમર્પણ માંગે છે જેટલું ક્રિકેટ. ક્રિકેટમાં શિસ્ત નક્કી હોય છે, પરંતુ એક્ટિંગમાં પોતાનું શિસ્ત જાતે બનાવવું પડે છે. પુસ્તકો વાંચવા પડે છે, લોકોને અવલોકન કરવા પડે છે, કવિતાઓ વાંચવી પડે છે, સંગીત સાંભળવું પડે છે, પેઇન્ટિંગ્સ જોવા પડે છે અને માનવીય વર્તનને સમજવું પડે છે. લગભગ દોઢ-બે વર્ષ પછી મને ખાતરી થઈ કે હવે એક્ટિંગમાં જ આગળ વધવું છે. પ્રશ્ન: શું તમે કોઈ એક્ટિંગ સ્કૂલમાં જવાનો પણ પ્રયાસ કર્યો? જવાબ: હા. મેં નેશનલ સ્કૂલ ઓફ ડ્રામા (NSD)નું ઓડિશન આપ્યું, પરંતુ પસંદગી ન થઈ. આ પછી મેં બીજી ડ્રામા સ્કૂલોમાં પણ પ્રયાસ કર્યો, પરંતુ સફળતા ન મળી. જોકે મેં હાર ન માની. થિયેટર કરતો રહ્યો અને સાથે સાથે ઓડિશન પણ આપતો રહ્યો. પ્રશ્ન: પહેલો બ્રેક કેવી રીતે મળ્યો? જવાબ: મારો પહેલો પ્રોજેક્ટ અનુરાગ કશ્યપ સરની ફિલ્મ ‘મનમર્ઝિયાં’ હતી. ત્યારબાદ મને MX પ્લેયરની સિરીઝ ‘કેમ્પસ ડાયરીઝ’ મળી, જેમાં મેં પૃથ્વીરાજનું પાત્ર ભજવ્યું. આ સિરીઝ પછી ઇન્ડસ્ટ્રીમાં લોકો મને ઓળખવા લાગ્યા અને ઓડિશન મળવાના શરૂ થઈ ગયા. પ્રશ્ન: નેટફ્લિક્સની સિરીઝ ‘કેટ’ તમને કેવી રીતે મળી? જવાબ: તે સમયે હું ‘કેમ્પસ ડાયરીઝ’નું શૂટિંગ કરી રહ્યો હતો. ત્યારે જ મને ‘કેટ’નું ઓડિશન મળ્યું. આમાં મારે સરદારનું પાત્ર ભજવવાનું હતું, પણ મને પાઘડી બાંધતા પણ નહોતું આવડતું. હું શૂટ પૂરું કરીને સીધો મિત્રના ઘરે ગયો. તેણે આખી રાત મને મદદ કરી, પાઘડી બાંધી અને અમે ઓડિશન રેકોર્ડ કર્યું. પછીથી મને ડિરેક્ટરને મળવા માટે અમૃતસર બોલાવવામાં આવ્યો. હું પહેલીવાર પાઘડી બાંધીને ટ્રેનથી ગયો. આખી મુસાફરીમાં મેં ગરદન પણ હલાવી નહીં, કારણ કે ડર હતો કે પાઘડી ખરાબ ન થઈ જાય. આજે હું વિચારું છું કે પાઘડી પહેરીને જવું એ સાચો નિર્ણય હતો. કદાચ તે જ કારણે ડિરેક્ટરને મારા લુક પર ફરીથી વિચારવાની જરૂર ન પડી. પ્રશ્ન: ‘કેટ’ પછી તમે ચંદીગઢથી મુંબઈ આવવાનો નિર્ણય કેવી રીતે લીધો? જવાબ: ‘કેટ’માં કામ કર્યા પછી મને થોડો આર્થિક સહારો મળ્યો. ત્યારે લાગ્યું કે હવે મુંબઈ જઈને નસીબ અજમાવવું જોઈએ. હું કાસ્ટિંગ ડિરેક્ટર્સને મળીને તેમને જણાવવા માંગતો હતો કે મેં ‘CAT’માં કામ કર્યું છે. હું શો રિલીઝ થવાના લગભગ ત્રણ મહિના પહેલા જ મુંબઈ આવી ગયો હતો. ‘કેટ’ રિલીઝ થયા પછી લોકોએ મારું કામ પસંદ કર્યું. જે કાસ્ટિંગ ડિરેક્ટર્સને હું પહેલા મળી ચૂક્યો હતો, તેમને મારો ચહેરો યાદ આવી ગયો. આ પછી ઓડિશન મળવા લાગ્યા. પહેલા મારે જાતે જઈને કહેવું પડતું હતું કે હું એક્ટર છું, પરંતુ હવે લોકો મારા કામથી પરિચિત હતા. જોકે ઓડિશન મળી રહ્યા હતા, પરંતુ કોઈ મોટો પ્રોજેક્ટ મળી રહ્યો ન હતો. ઘણી વાર હું છેલ્લા રાઉન્ડ સુધી પહોંચ્યો, પરંતુ રોલ કોઈ બીજાને મળી ગયો. જોતા જોતા ચાર વર્ષ નીકળી ગયા. પ્રશ્ન: આ ચાર વર્ષનો સંઘર્ષ કેટલો મુશ્કેલ હતો? જવાબ: ખૂબ મુશ્કેલ હતું. જે પૈસા લઈને મુંબઈ આવ્યો હતો, તે લગભગ છ મહિનામાં પૂરા થઈ ગયા. ત્યારબાદ મેં થિયેટર કર્યું, વર્કશોપ્સ લીધી અને જેટલું કામ મળ્યું, કરતો રહ્યો. કમાણી થતી ન હતી, તો ખર્ચ ઘટાડી દીધા. મેં સાદું જીવન જીવવાનું શરૂ કરી દીધું. પ્રયાસ એ જ હતો કે કોઈક રીતે મુંબઈમાં ટકી રહું. હું વર્સોવા માં રહેતો હતો. ઘણી વાર લાગ્યું કે આ શહેર છોડવું પડશે. એક્ટિંગ છોડવાનું ક્યારેય મન થયું નહીં, પરંતુ લાગ્યું કે થોડા સમય માટે ચંદીગઢ જઈને પૈસા ભેગા કરી લઉં અને પછી પાછો ફરું. પ્રશ્ન: તો ‘રાખ’ કેવી રીતે મળી? જવાબ: હું થોડા દિવસો માટે ચંદીગઢ ગયો હતો. ત્યારે જ ‘રાખ’ના ઓડિશનનો કોલ આવ્યો. ખાસ વાત એ હતી કે ઓડિશન એ જ કાસ્ટિંગ ટીમે મોકલ્યું હતું, જેણે મને ચાર વર્ષ પહેલાં ‘CAT’ માટે પસંદ કર્યો હતો. મને સૌથી વધુ ખુશી એ વાતની થઈ કે આટલા વર્ષો પછી પણ તેમને હું યાદ હતો અને તેમણે લીડ પાત્ર માટે મારો ટેસ્ટ કર્યો. તે સમયે લાગ્યું કે કદાચ ભગવાન મને એક વધુ તક આપી રહ્યા છે. મેં મારી જાતને કહ્યું કે હવે વચ્ચેનો રસ્તો અપનાવવાનો નથી. આ તક માટે પૂરી તાકાત લગાવી દઈશ. પૂરી ઇમાનદારીથી તૈયારી કરી અને આખરે આ રોલ મળી ગયો. પ્રશ્ન: ‘રજ્જો’ જેવું ખતરનાક પાત્ર ભજવવાની તૈયારી કેવી રીતે કરી? જવાબ: જ્યારે મેં પહેલીવાર સ્ક્રિપ્ટ વાંચી, ત્યારે હું ભાવુક થઈ ગયો. વાર્તા એટલી ઊંડી અને ક્રૂર હતી કે વાંચતા વાંચતા જ તેની અસર અનુભવવા લાગી. આ પછી મેં રમણદીપને અલગ રાખી દીધો અને ફક્ત રજ્જો વિશે વિચારવાનું શરૂ કર્યું. હું ઈચ્છતો હતો કે રજ્જોની ચાલ, અવાજ, વિચાર, આદતો અને વર્તન અલગ હોય. થિયેટરને કારણે મને પાત્ર તૈયાર કરવાની આદત છે. હું ફક્ત સંવાદો યાદ નથી કરતો, પણ એ પણ વિચારું છું કે તે શું ખાતો હશે, કેવી રીતે ચાલતો હશે, કઈ રીતે વાત કરતો હશે અને દુનિયાને કઈ નજરથી જોતો હશે. સદભાગ્યે આ શો માટે 12 દિવસની એક્ટિંગ વર્કશોપ મળી. તેનાથી પાત્રને સમજવામાં ઘણી મદદ મળી. પ્રશ્ન: શૂટિંગ દરમિયાન સૌથી મુશ્કેલ સીન કયો હતો? જવાબ: મારા માટે બે દ્રશ્યો સૌથી મુશ્કેલ હતા. પહેલું તે, જેમાં રજ્જો સાહિલને પહેલીવાર મારે છે. તે દિવસે હું સંપૂર્ણપણે પાત્રમાં ડૂબી ગયો હતો. ઘણા ટેક આપ્યા પછી ખરેખર એવું લાગી રહ્યું હતું કે મેં કોઈને મારી નાખ્યું હોય. અડધા દિવસ સુધી સેટ પર હોવા છતાં હું મારામાં નહોતો. બીજું દ્રશ્ય તે હતું, જ્યારે રજ્જો સાહિલની બોડી ઠેકાણે પાડવા જાય છે. ત્યાં પણ હું સંપૂર્ણપણે પાત્રની માનસિક સ્થિતિમાં હતો. મારો પ્રયાસ હતો કે રજ્જો માત્ર ખલનાયક ન લાગે. હું ઈચ્છતો હતો કે દર્શકો તેના અંદરનો માણસ પણ જુએ. તે ખોટો માણસ છે, પરંતુ તેના નિર્ણયો પાછળ પણ એક માનસિકતા છે. મેં એ જ વિચાર સાથે આ પાત્ર ભજવ્યું. પ્રશ્ન: ‘રાખ’ રિલીઝ થયા પછી દર્શકો તરફથી કેવો પ્રતિસાદ મળી રહ્યો છે? જવાબ: દર્શકોનો પ્રતિસાદ અપેક્ષા કરતાં સારો મળ્યો છે. લોકો કહે છે કે મેં પાત્ર ખૂબ સારી રીતે ભજવ્યું છે. ઘણા લોકો એમ પણ કહે છે કે જો તમે અમારી આસપાસ હોત તો ચોક્કસ મારી નાખત. મારા માટે આ સૌથી મોટી પ્રશંસા છે, કારણ કે તેનો અર્થ એ છે કે લોકો મારા પાત્રને ધિક્કારી રહ્યા છે. એટલે કે મેં મારું કામ ઈમાનદારીથી કર્યું છે.