કાસ્ટ- તાપસી પન્નુ, ઇશ્વાક સિંહ, મીતા વશિષ્ઠ, છાયા કદમ, ચંદન રોય, પ્રશાંત નારાયણ ડિરેક્ટર- દેવાશીષ મખીજા સમયગાળો- 1 કલાક 56 મિનિટ રેટિંગ- 1.5/5 એક માતાની દીકરી ગુમ થઈ જાય, તો તેનું દર્દ કેટલું મોટું હશે, તે સમજવા માટે કોઈ મોટા ડાયલોગની જરૂર નથી હોતી. બસ તે માતાનો ચહેરો પૂરતો છે. ‘ગાંધારી’ પાસે આ જ સૌથી મજબૂત હથિયાર હતું, એક માતા, તેની ગુમ થયેલી દીકરી અને તેને પાછી મેળવવા માટે કોઈ પણ હદ સુધી જવાનો જુસ્સો. પરંતુ ફિલ્મે આ સીધા અને દમદાર વિચારને એટલો ફેરવ્યો, એટલો સજાવ્યો અને એટલા ટ્વિસ્ટ નાખ્યા કે આખરે માતાની વાર્તા ઓછી અને સ્ક્રીનપ્લેની કસરત વધુ દેખાવા લાગે છે. તાપસી પન્નુ પૂરી તાકાતથી બાનીનું પાત્ર ભજવે છે. તે દોડે છે, લડે છે, માર ખાય છે અને પછી ઊભા થઈને લડે છે. ફિલ્મ તેમની પાસેથી દરેક પ્રકારના ભાવ કઢાવવા માંગે છે. મુશ્કેલી માત્ર એટલી જ છે કે જે વાર્તા માટે તે આટલું બધું કરી રહી છે, તે જ વાર્તા વારંવાર તેમના પગમાં આવીને પડી જાય છે. ફિલ્મની વાર્તા કેવી છે? બાની (તાપસી પન્નુ) અને ગોકુલ (ઇશ્વાક સિંહ) પોતાની દીકરી સાથે પ્રવાસ પર છે. બધું બરાબર ચાલી રહ્યું છે, પરંતુ અચાનક દીકરી ગાયબ થઈ જાય છે. આ પછી એક માતાની શોધ શરૂ થાય છે. જોયપુરા નામના નાના શહેરમાં પહોંચ્યા પછી બાનીને અહેસાસ થાય છે કે મામલો માત્ર એક બાળકીના ગુમ થવાનો નથી. તેની પાછળ એક મોટું નેટવર્ક છે અને શહેરમાં ઘણા એવા ચહેરા છે, જેના પર ભરોસો કરવો મુશ્કેલ છે. બાનીની આંખોની રોશની પણ જતી રહે છે. પરંતુ અહીંથી જ ફિલ્મનો સૌથી રસપ્રદ વિચાર સામે આવે છે, તે પોતાની હાલત છુપાવીને પોતાને અંધ બતાવવા લાગે છે, જેથી તે લોકો સુધી પહોંચી શકે જે તેની દીકરીના ગુમ થવા પાછળ છે. વાર્તામાં બાળ તસ્કરી, પોલીસ, સ્થાનિક લોકોની મિલીભગત, ધાર્મિક પ્રતીકો અને ઘણા રહસ્યમય પાત્રો જોડાતા જાય છે. મીતા વશિષ્ઠ, છાયા કદમ, સ્વસ્તિકા મુખર્જી, જતિન સરના, ચંદન રોય અને પ્રશાંત નારાયણ જેવા કલાકારો વાર્તામાં હાજર છે, પરંતુ આટલા બધા પાત્રો વચ્ચે, વાસ્તવિક વાર્તા ઘણી વાર પાછળ રહી જાય છે. ફિલ્મ તમને સતત ચોંકાવવાનો પ્રયાસ કરે છે. સમસ્યા એ છે કે થોડા સમય પછી ટ્વિસ્ટ ચોંકાવવાને બદલે થકવી નાખે છે. સ્ટારકાસ્ટની એક્ટિંગ કેવી છે? તાપસી પન્નુએ બાનીના પાત્રને પૂરી ઇમાનદારીથી ભજવ્યું છે. એક્શન સિક્વન્સમાં તેમની મહેનત સ્પષ્ટ દેખાય છે. તે પાત્રની શારીરિક અને ભાવનાત્મક મુશ્કેલીઓમાંથી સંપૂર્ણપણે પસાર થતી જોવા મળે છે. પરંતુ અભિનય ત્યારે જ અસર કરે છે, જ્યારે વાર્તા તેને ટેકો આપે. અહીં ઘણી જગ્યાએ તાપસી જેટલો વધુ ભાવ આપવાનો પ્રયાસ કરે છે, ફિલ્મ તેટલી જ બનાવટી લાગવા માંડે છે. ઇશ્વાક સિંહ ઠીક છે, પરંતુ તેના પાત્રને વધુ કંઈ કરવાની તક મળી નથી. જતિન સરના, મીતા વશિષ્ઠ, છાયા કદમ, સ્વસ્તિકા મુખર્જી અને ચંદન રોય જેવા સારા કલાકારો પણ સ્ક્રીનપ્લેની નબળાઈ સામે વધુ અસર છોડી શકતા નથી. પ્રશાંત નારાયણને સ્ક્રીન પર બહુ ઓછો સમય મળે છે, પરંતુ તેની હાજરી અન્ય કલાકારોની સરખામણીમાં વધુ પ્રભાવશાળી લાગે છે. ફિલ્મનું દિગ્દર્શન અને સ્ક્રીનપ્લે કેવું છે? દેવાશીષ મખીજાની ‘જોરમ’ જેવી ફિલ્મ જોયા પછી ‘ગાંધારી’ પાસેથી ઘણી અપેક્ષાઓ હતી. પરંતુ અહીં નિર્દેશક પોતાની જ વાર્તાને સંભાળી શક્યા નથી. ફિલ્મની શરૂઆત એક ગંભીર ક્રાઈમ થ્રિલર તરીકે થાય છે. પછી તે માતાની શોધ બને છે, પછી બદલાની વાર્તા અને થોડા સમય પછી એક્શન ફિલ્મ. એક માતા પોતાની દીકરીને બચાવવા માટે લડી રહી છે, આનાથી વધુ સીધી અને ભાવનાત્મક વાર્તા શું હોઈ શકે? પરંતુ ફિલ્મને કદાચ સરળ રહેવું મંજૂર નહોતું. સ્ક્રીનપ્લે દર થોડી મિનિટે નવો વળાંક લાવે છે. કેટલાક ટ્વિસ્ટ કામ કરે છે, પરંતુ મોટાભાગના ફક્ત વાર્તાને વધુ ગૂંચવે છે. સૌથી મોટી સમસ્યા બાનીનો બદલાવ છે. શરૂઆતમાં તે એક પરેશાન માતા છે, પરંતુ પછીથી ફિલ્મ તેને લગભગ સુપર-વુમન બનાવી દે છે. તે એકલી ઘણા લોકો સાથે ભીડે છે, માર ખાય છે અને પછી તે જ તાકાતથી પાછી ઊભી થઈ જાય છે. પડદા પર આ જોવામાં જોશ જરૂર આપે છે, પરંતુ વાર્તાની અંદર તેની સફર સંપૂર્ણપણે વિશ્વસનીય લાગતી નથી. ફિલ્મમાં ઘણા પ્રતીકો અને રૂપકો પણ છે. ‘ગાંધારી’ નામ પોતે મહાભારતની તે મહિલા સાથે જોડાયેલું છે, જેણે પોતાના નેત્રહીન પતિ સાથે રહેવા માટે પોતાની આંખો પર પટ્ટી બાંધી લીધી હતી. ફિલ્મ આ સંદર્ભને પોતાની વાર્તા સાથે જોડવાનો પ્રયાસ કરે છે, પરંતુ ઘણી જગ્યાએ આ જોડાણ સ્વાભાવિક ઓછું અને જબરદસ્તીનું વધુ લાગે છે. એડિટિંગ પણ વાર્તાને બચાવવાને બદલે વધુ પરેશાન કરે છે. સમયમાં આગળ-પાછળ જવું, અચાનક ફ્લેશબેક અને સતત ખુલતા રહસ્યો વાર્તાને ઝડપી તો બનાવે છે, પરંતુ લાગણીઓને શ્વાસ લેવાની જગ્યા આપતા નથી. અને પછી આવે છે એક્શન સીન. કેટલાક સિક્વન્સ સારા છે, પરંતુ ફિલ્મ ઘણી જગ્યાએ વાસ્તવિકતાથી એટલી દૂર નીકળી જાય છે કે દર્શક પાત્રના દર્દ સાથે જોડાવાને બદલે આગલો સ્ટંટ જોવા લાગે છે. કેવું છે ફિલ્મનું સંગીત? સંગીત અને બેકગ્રાઉન્ડ સ્કોર ફિલ્મના તણાવને વધારવાનો પ્રયાસ કરે છે. કેટલીક જગ્યાએ માહોલ બને છે, પરંતુ ઘણી વાર સંગીત પોતે દ્રશ્ય કરતાં વધુ જોરથી બોલવા લાગે છે. ફાઇનલ વર્ડિક્ટ: ફિલ્મ જોવી કે નહીં? ‘ગાંધારી’માં આઇડિયા ખરાબ નથી. બલ્કે આઇડિયા ઘણો સારો છે. એક માતા પોતાની દીકરીને બચાવવા માટે પોતાની નબળાઈને હથિયાર બનાવી લે, આ વાર્તા દર્શકોને બાંધી શકી હોત. પણ ફિલ્મે આ વાર્તાને એટલી બધી ફેરવી દીધી કે લાગણીઓ રસ્તામાં ક્યાંક ખોવાઈ ગઈ. તાપસી પન્નુએ મહેનત કરી, એક્શન કર્યું અને પાત્રને પૂરી તાકાત આપી. પણ નબળો સ્ક્રીનપ્લે, જરૂર કરતાં વધારે ટ્વિસ્ટ, અસમાન ટોન અને ઘણી જગ્યાએ બનાવટી લાગતું ડ્રામા ફિલ્મ સંભાળી શકતું નથી. ‘ગાંધારી’માં માતાનો ગુસ્સો ઘણો છે, પણ વાર્તામાં દમ ઓછો છે. તાપસી ખૂબ લડે છે, પણ ફિલ્મ પોતે જ હારી જાય છે.