વિચારો, જો દેશની સિસ્ટમ કે સરકાર અચાનક સાંભળવાનું જ બંધ કરી દે, તો સૌથી મોટો ઝટકો કોને લાગશે? નેતાઓને? ના. સીધો ઝટકો લાગશે આપણા જેવા સામાન્ય માણસને. આજે એક એવી ઘટના બની છે, જે સાબિત કરે છે કે જો તમે તમારા હક માટે ન્યાય માંગવા જશો, તો કદાચ તમારે તમારો જીવ પણ આપવો પડશે. આ આજના ભારતની સૌથી કડવી અને ડરામણી વાસ્તવિકતા છે. વર્ષ 2009માં, એક ફિલ્મ આવી હતી, જેનું નામ હતું થ્રી ઈડિયટ્સ. આખો દેશ સિનેમા હાઉસમાં પેટ પકડીને હસી રહ્યો હતો, પણ એ સ્માઈલ પાછળ આપણી સડેલી એજ્યુકેશન સિસ્ટમને સુધારવાનો એક બહુ મોટો સંદેશ છુપાયેલો હતો. એ સમયે આખી ચર્ચાના કેન્દ્રમાં હતા પ્રખ્યાત શિક્ષણવિદ સોનમ વાંગચુક, જેમના જીવન પરથી જ રણછોડદાસ ચાંચડ કે ફુનસુખ વાંગડુનું ફેમસ કેરેક્ટર બન્યું હતું. આજે 17 વર્ષ પછી, 2026માં, ફરી એકવાર એજ્યુકેશન સિસ્ટમ અને સોનમ વાંગચુક જ ચર્ચામાં છે. પણ ફરક માત્ર એટલો છે કે આજે દેશમાં કોઈ હસી નથી રહ્યું. આજે આપણી નજર સામે કંઈક મરી રહ્યું છે. મરી રહ્યો છે આઝાદી પછી સ્વતંત્ર સેનાનીઓએ રાખેલો ભારતનો મૂળભૂત વિચાર, મોદી સરકારની જવાબદારી, પ્રજાનો બુલંદ અવાજ અને સૌથી મહત્વનું… એકબીજા પ્રત્યેની આપણી સહાનુભૂતિ. વિગતે વાત કરીએ કોક્રોચ જનતા પાર્ટીના પ્લેટફોર્મ પરથી વિદ્યાર્થીઓ માટે 19 દિવસથી ભૂખ હડતાળ કરીને લડી રહેલા સોનમ વાંગચૂકની.. નમસ્કાર… આજે 16 જુલાઈ છે. સૌથી મોટા અને ચિંતાજનક સમાચાર સીધા દિલ્હી હાઈકોર્ટમાંથી આવ્યાં. દિલ્હીના જંતર-મંતર પર 19 દિવસથી ભૂખ્યા તરસ્યા બેઠેલા 59 વર્ષીય સોનમ વાંગચુકની તબિયત એટલી હદે કથળી ગઈ છે કે આખરે દેશની અદાલતે સીધી દખલ કરવી પડી છે. હાઈકોર્ટે આજે સુનાવણી દરમિયાન સ્પષ્ટ શબ્દોમાં સરકાર અને જડ થઈ ગયેલા તંત્રની આકરી ઝાટકણી કાઢી છે. કોર્ટે આદેશ આપ્યો છે કે વાંગચુકને તાત્કાલિક ધોરણે તબીબી સહાય પૂરી પાડવામાં આવે અને જો તેમના જીવ પર જોખમ હોય તો ફોર્સ ફીડિંગ એટલે કે બળજબરીથી પ્રવાહી ખોરાકની પણ મંજૂરી આપવામાં આવી છે. કોર્ટમાં રજૂ થયેલા મેડિકલ રિપોર્ટ્સ ખરેખર ડરાવનારા છે. માત્ર 19 દિવસમાં વાંગચુકનું વજન 9 કિલો ઘટી ચૂક્યું છે. તેમનું બ્લડ સુગર 80 mg/dLની નીચે ગગડી ગયું છે અને શરીરમાં સ્નાયુઓનો ભયંકર ક્ષય થઈ રહ્યો છે. કોર્ટની આજની આ દખલગીરી એ બહેરી થઈ ચૂકેલી સિસ્ટમ પર પડેલી સૌથી મોટી લપડાક છે, જે અત્યાર સુધી એક દેશભક્ત નાગરિકના જીવની કિંમત સમજવા તૈયાર જ નહોતી. તમારા પર શું અસર પડશે? હવે તમને કદાચ એવો વિચાર આવતો હશે કે, “વાંગચુક તો છેક લદ્દાખના છે, અને આ ભૂખ હડતાળ તો દિલ્હીમાં ચાલી રહી છે, તો આનાથી ગુજરાતના સામાન્ય માણસ કે મારા ઘરના બજેટ પર શું અસર પડશે?” આની બહુ સીધી અને આર્થિક અસર તમારા પર પડવાની છે. જરા કલ્પના કરો ગુજરાતના કોઈ સામાન્ય ગામડાના ખેડૂત કે મિડલ ક્લાસ નોકરીયાત પિતા વિશે. તે પોતાની આખી જિંદગીની બચત દાવ પર લગાવીને, લોન લઈને પોતાના દીકરા કે દીકરીને ડૉક્ટર બનાવવા માટે લાખો રૂપિયાની NEETની કોચિંગ ફી ભરે છે. રાત-દિવસ ઉજાગરા કરીને એ બાળક પરીક્ષા આપે છે. પણ પછી અચાનક ન્યૂઝમાં સમાચાર આવે કે પેપર તો પહેલેથી જ અમુક અમીર લોકો માટે લાખો રૂપિયામાં લીક થઈ ગયું હતું! એક પિતાની એ લાચારી, એનું આર્થિક નુકસાન અને બાળકના તૂટેલા સપનાની કિંમત આ સિસ્ટમમાં કોણ ચૂકવશે? સોનમ વાંગચુક આજે પોતાના પર્સનલ સ્વાર્થ માટે નહીં, પણ એ જ પેપર લીક કૌભાંડ અને શિક્ષણ વ્યવસ્થાના સડા સામે અવાજ ઉઠાવી રહ્યા છે. તેઓ શિક્ષણ મંત્રી ધર્મેન્દ્ર પ્રધાનના રાજીનામાની માંગ કરી રહ્યા છે, જેથી સિસ્ટમમાં કોઈક તો જવાબદારી લે. જો આજે વાંગચુક આ લડાઈ હારી જશે, તો કાલ સવારે ગુજરાતના એ સામાન્ય વિદ્યાર્થીનો ન્યાય અને મહેનત પરથી કાયમ માટે વિશ્વાસ ઉઠી જશે. તમારો ભરેલો ટેક્સ, તમારી મહેનત અને તમારા સંતાનોનું ભવિષ્ય બધું જ રસ્તા પર રઝળતું થઈ જશે. ડરવાની જરૂર નથી, આ એક ઐતિહાસિક તક છે આ બધી જ વાતો સાંભળીને કદાચ તમને અંદરથી એવો ડર લાગે કે આપણું ભવિષ્ય તો સાવ અંધકારમય થઈ ગયું છે. થ્રેટ ફટીગ આવી જાય કે હવે તો બધું પૂરું થઈ ગયું. પણ અહીં માત્ર ભય કે નિરાશાની વાત નથી, આમાં એક બહુ મોટી તક પણ છુપાયેલી છે. આ તક છે સામાન્ય માણસના એકજૂથ થવાની. જો આજે દેશનો યુવા વર્ગ, વિદ્યાર્થીઓ અને વાલીઓ ઓનલાઈન ટ્રેન્ડ્સની આભાસી દુનિયામાંથી બહાર આવીને જમીન પરના વાસ્તવિક મુદ્દાઓ માટે અવાજ ઉઠાવે, તો કોઈપણ સરકાર પાસે સુધરવા સિવાય બીજો કોઈ વિકલ્પ જ નહીં રહે. જો આપણે આજે સત્તાને સાચા પ્રશ્નો પૂછતા શીખી જઈશું, તો આવનારી પેઢીઓ માટે એક ટ્રાન્સપરન્ટ અને જવાબદાર સિસ્ટમ ઊભી કરવાની આ સૌથી મોટી તક છે. દિલ્હી હાઈકોર્ટનો આજનો ચુકાદો એ જ દર્શાવે છે કે જો તમારો મુદ્દો સાચો હશે, તો ન્યાયતંત્ર પણ તમારી પડખે ઊભું રહેશે. સિસ્ટમ આટલી હદે બહેરી કેમ થઈ ગઈ? હાઈકોર્ટે ભલે આજે આશાનું એક કિરણ બતાવ્યું હોય, પરંતુ મૂળ સવાલ એ છે કે આપણી લોકતાંત્રિક વ્યવસ્થા આટલી હદે સંવેદનહીન કેમ બની ગઈ? એવું તો શું થયું કે એક જીવતો-જાગતો માણસ રસ્તા પર ન્યાય માટે તરફડી રહ્યો છે અને આખો દેશ પોતાના મોબાઈલની સ્ક્રીનમાં ખોવાયેલો છે? આ સવાલનો જવાબ હમણાં જ થયેલા એક મોટા ડિજીટલ વિવાદમાં છુપાયેલો છે. આ વિવાદ છે આભાસી ડિજિટલ ક્રાંતિ વર્સિસ આપણી વાસ્તવિક સામાજિક ઉદાસીનતાનો. ઓનલાઈન ક્રાંતિનો ઘોંઘાટ અને જમીની વાસ્તવિકતા તારીખ 15 મે, 2026. સોશિયલ મીડિયા પર અચાનક એક આંધી આવે છે. દેશના મુખ્ય ન્યાયાધીશ CJI સૂર્યકાંત દ્વારા કથિત રીતે બેરોજગાર યુવાનો, મીડિયાકર્મીઓ અને અવાજ ઉઠાવનારા એક્ટિવિસ્ટ્સને એક નામ આપવામાં આવે છે… કોક્રોચ એટલે કે વંદા અને સમાજના પરોપજીવી. સત્તા અને ન્યાયતંત્રની સીટ પરથી સામાન્ય માણસની આ ભયંકર મજાક ઉડાડવામાં આવી. આના પ્રત્યાઘાત રૂપે સોશિયલ મીડિયા પર કોક્રોચ જનતા પાર્ટી એટલે કે CJPનો જન્મ થાય છે. અભિજીત દીપકે નામના યુવાને શરૂ કરેલા આ ઇન્સ્ટાગ્રામ પેજ પર માત્ર એક જ અઠવાડિયામાં 20 મિલિયન એટલે કે 2 કરોડથી વધુ ફોલોઅર્સ જોડાઈ જાય છે. આપણે માત્ર સ્વાઈપ કરવામાં જ શૂરવીર છીએ? અહીં એક બહુ મોટી સાયકોલોજીકલ ગેમ રમાઈ રહી છે. આપણે ડિજિટલ દુનિયામાં લાઈક, શેર અને સબસ્ક્રાઈબ કરવામાં બહુ હોશિયાર થઈ ગયા છીએ. યુવાનોનો ગુસ્સો માત્ર એક પેરોડી એકાઉન્ટને ફોલો કરવા પૂરતો સીમિત રહી ગયો છે. પણ જ્યારે આજ દેશની રાજધાનીમાં એક નાગરિક પોતાના જીવનનું બલિદાન આપવા અણી પર ઊભો છે, ત્યારે એ 2 કરોડ લોકો રસ્તા પર કેમ નથી દેખાતા? આ દર્શાવે છે કે આપણે માત્ર સ્ક્રીન પર ક્રાંતિ કરવા માંગીએ છીએ, જમીન પર કોઈને પરસેવો નથી પાડવો. આ જ કારણ છે કે સરકાર આજે મૌન છે. સરકાર બરાબર જાણે છે કે જનતાનો આ ગુસ્સો માત્ર સોશિયલ મીડિયા પૂરતો છે. ભારતની ભૂખ હડતાળનો ક્રૂર ઇતિહાસ તમને લાગતું હશે કે સરકાર અત્યારે જ કઠોર બની છે? ના, આજના સમયની રાજકીય બેરહેમીને સમજવા માટે ઇતિહાસના પાના ઉથલાવવા ખૂબ જ જરૂરી છે. ભૂખ હડતાળ એ ગાંધીજીએ આપેલું અહિંસક શસ્ત્ર હતું, જેનાથી અંગ્રેજ સરકાર પણ કાંપી ઉઠતી. પણ આઝાદી પછીની આપણી પોતાની લોકતાંત્રિક સરકારો અંગ્રેજો કરતા પણ વધુ કઠોર અને અસંવેદનહીન બની ચૂકી છે. આંકડા જુઓ: ‘થાકો અને હારી જાઓ’ની સરકારી નીતિ આ ઇતિહાસ સાબિત કરે છે કે આજની વ્યવસ્થા માટે માનવ જીવ કરતાં રાજકીય અને કોર્પોરેટ હિતો વધુ સર્વોપરી છે. 1952માં કદાચ સરકાર ઝૂકી હતી, પણ 2011 અને 2018માં આવેલી બંને અલગ-અલગ વિચારધારાની સરકારોએ આંદોલનકારીઓને મરવા દીધા. આ એક ક્રૂર પેટર્ન છે: “તેમને ઇગ્નોર કરો, તેઓ થાકશે અને હારી જશે.” સોનમ વાંગચુકની હાલતી સ્થિતિ પણ આ જ પેટર્નનો શિકાર બની રહી છે. મેડિકલ સાયન્સ કહે છે કે જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ લાંબો સમય ભૂખ્યો રહે, ત્યારે શરીર પહેલા ગ્લુકોઝ, પછી ચરબી અને છેલ્લે પોતાના જ સ્નાયુઓને બાળવા લાગે છે. હૃદયને કાયમી નુકસાન થઈ રહ્યું છે, છતાં શાસકોને કોઈ ફરક નથી પડી રહ્યો. ‘ભક્ત’ અને ‘મૂક પ્રેક્ષક’ બનતો સમાજ છેલ્લા એક દાયકામાં દેશમાં શાસકો તરફી આંધળો પ્રેમ એટલી હદે વધી ગયો છે કે પ્રશ્નો પૂછવાને બદલે શાસકોના ગુણગાન ગાવાની નવી પ્રથા સામાન્ય બની ગઈ છે. જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ સિસ્ટમ સામે સવાલ કરે, ત્યારે એક વેલ પ્લાન્ડ ઇકો-સિસ્ટમ સક્રિય થઈ જાય છે. તેને તરત જ દેશદ્રોહી, ચાઈનીઝ એજન્ટ કે ટૂકડે ટૂકડે ગેંગનું ટેગ લગાવી દેવામાં આવે છે. જ્યારે સરકાર ખુદ આંદોલનકારીઓને “વિઘ્નસંતોષી તત્વોની બી-ટીમ” ગણાવી દે, ત્યારે સમાજનો અવાજ આપોઆપ દબાઈ જાય છે. રિપોર્ટ્સ મુજબ 20 જેટલા વિદ્યાર્થીઓએ આત્મહત્યા કરી લીધી હોવા છતાં, સરકાર દ્વારા સંવાદની કોઈ નક્કર પહેલ નથી થઈ. જ્યારે દેશના પોતાના લોકો જ પોતાના હક માટે મરી રહ્યા હોય અને સિસ્ટમ અંધ બની ગઈ હોય, ત્યારે સવાલ એ થાય કે જેમને આપણે આ દેશમાં ભગવાન માનીએ છીએ, એ લોકો અત્યારે કયા દરમાં સંતાઈ ગયા છે? તમે જે રાજકારણી વિશે વિચારી રહ્યા છો તેની નહીં પણ વાત આપણા કહેવાતા બોલિવૂડ અને ક્રિકેટના સુપરસ્ટાર્સની થઈ રહી છે. સેલિબ્રિટીઝનું બહેરાશભર્યું મૌન તમે જ વિચારો, જ્યારે કોઈ વિદેશી પોપ સ્ટાર ભારતમાં કોન્સર્ટ કરવા આવે અથવા કોઈ સરકારી યોજનાનું પ્રમોશન કરવાનું હોય, ત્યારે આ તમામ મેગાસ્ટાર્સ PR એજન્સીઓના કહેવા પર એકસાથે ટ્વીટ કરવા લાગી જાય છે. પણ આજે જ્યારે દેશનો યુવાન રસ્તા પર છે, NEETના પેપર લીકથી ભવિષ્ય રોળાઈ રહ્યું છે અને એક પ્રતિષ્ઠિત પર્યાવરણવિદ અને શિક્ષણવિદ દિલ્હીની સડકો પર જીવસટોસટની લડાઈ લડી રહ્યો છે, ત્યારે આખી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રી પૂરી રીતે અદ્રશ્ય કેમ થઈ ગઈ છે? આ મૌન એમની ગુનાહિત માનસિકતા અને ડરપોકપણાનો સૌથી મોટો પુરાવો છે. થ્રી ઈડિયટ્સનો સૌથી મોટો અને વરવો કટાક્ષ આજના આખા ઘટનાક્રમમાં જો કોઈ સૌથી મોટો કટાક્ષ હોય તો તે 2009ની સુપરહિટ ફિલ્મ થ્રી ઈડિયટ્સ છે. જેમના વાસ્તવિક જીવન પરથી રણછોડદાસ ચાંચડ એટલે કે ફૂનસુખ વાંગડુનું પાત્ર આમીર ખાન દ્વારા ભજવવામાં આવ્યું હતું, તેવા અસલી હીરો સોનમ વાંગચુકની તરફેણમાં બોલવા આજે એ ફિલ્મના એકપણ ઈડિયટ પાસે સમય નથી. પણ, આ બહેરાશભર્યા સન્નાટા વચ્ચે અમુક ગણ્યાગાંઠ્યા લોકોએ કરોડરજ્જુ બતાવી છે. તમને જાણીને આશ્ચર્ય થશે કે તે જ ફિલ્મમાં જે ચતુર રામલિંગમનું પાત્ર હતું, તેને પડદા પર મૂર્ખ અને સ્વાર્થી ચિતરવામાં આવ્યો હતો. પણ અસલ જિંદગીમાં એ ચતુર એટલે કે અભિનેતા ઓમી વૈદ્યએ વાંગચુકની કથળતી તબિયત પર ધ્યાન દોરીને પોતાનો અવાજ ઉઠાવ્યો છે. ઓમી વૈદ્ય ઉપરાંત લેખિકા શોભા ડે, સંગીતકાર વિશાલ દદલાની અને ફિલ્મ નિર્માતા અનુરાગ કશ્યપે પણ શાસકોને સીધા સવાલો કર્યા છે. પડદા પરના હીરો વાસ્તવિક જીવનમાં સાવ વામણા અને ઝીરો સાબિત થયા છે. વિશ્વગુરુ કે દુનિયા સામે મજાક? એક તરફ આપણે આખી દુનિયામાં વિશ્વગુરુ બનવાના દાવા કરીને આપણી પીઠ થાબડી રહ્યા છીએ, પણ શું આપણને ખબર છે કે આંતરરાષ્ટ્રીય સ્તરે આપણી કેવી મજાક ઉડી રહી છે? અલ જઝીરા, બીબીસી, વોશિંગ્ટન પોસ્ટ અને ધ ગાર્ડિયન જેવા આંતરરાષ્ટ્રીય મીડિયા હાઉસ આ આંદોલન અને ભારતમાં લોકશાહીના ઘટતા સ્તર વિશે વિગતવાર રિપોર્ટિંગ કરી રહ્યા છે. અલ જઝીરાએ તો પોતાના એક ઓપિનિયન પીસમાં બહુ જ ખતરનાક લાઇન લખી છે… “Modi is using a cannon to kill a cockroach” એટલે કે મોદી એક વંદાને મારવા માટે તોપનો ઉપયોગ કરી રહ્યા છે. આ લાઇન બતાવે છે કે 20 મિલિયન ફોલોઅર્સ વાળા એક વિદ્યાર્થીઓના પેરોડી એકાઉન્ટથી આ સિસ્ટમ કેટલી હદે ડરી ગઈ છે. ચાઈનીઝ એજન્ટનું ટેગ અને વિદેશી મીડિયા સપ્ટેમ્બર 2025માં જ્યારે વાંગચુક અને અન્ય કાર્યકરોએ લદ્દાખ મુદ્દે અવાજ ઉઠાવ્યો, ત્યારે સરકારે તેમની નેશનલ સિક્યોરિટી એક્ટ NSA હેઠળ ધરપકડ કરી લીધી. જે માણસે દેશના શિક્ષણ અને પર્યાવરણ માટે આખી જિંદગી આપી દીધી, તેને કથિત રીતે ચાઈનીઝ એજન્ટનું ટેગ આપી દેવામાં આવ્યું. વિદેશી મીડિયા આ બધું જોઈ રહ્યું છે અને તેઓ આને માત્ર એક પરીક્ષાના મુદ્દા તરીકે નહીં, પણ લાખો શિક્ષિત યુવાનોમાં વ્યાપેલી ભયંકર બેરોજગારીના વિસ્ફોટ તરીકે જોઈ રહ્યા છે. વિદેશી સમાચારોથી મારું શું જશે? હવે પાછો એ જ સવાલ ઊભો થાય છે: “વિદેશી મીડિયા ભલે ગમે તે છાપે, મારે શું? મારા ઘરનું રેશન તો તેનાથી નથી આવવાનું!” પણ, અહીં જ આપણે થાપ ખાઈ જઈએ છીએ. આની સીધી અસર આપણા ખિસ્સા પર પડશે. જ્યારે કોઈ દેશની આંતરરાષ્ટ્રીય છબી ખરડાય છે અને ત્યાંની લોકશાહી વિશે નકારાત્મક સમાચારો છપાય છે, ત્યારે સૌથી પહેલી અસર વિદેશી રોકાણ એટલે કે FDI પર પડે છે. આજે ભારતના સ્નાતકોમાં 29.1 ટકા બેરોજગારી છે. કલ્પના કરો ગુજરાતના એવા એન્જિનિયર યુવાનની જે હજારો રૂપિયા ખર્ચીને ડિગ્રી તો લઈ આવ્યો છે, પણ તેને નોકરી આપવાવાળી મલ્ટીનેશનલ કંપનીઓ ભારતમાં આવતા જ ડરી રહી છે. કારણ કે દુનિયાને લાગે છે કે અહીં નાગરિકોનો અવાજ દબાવી દેવાય છે. જોકે, આમાં એક મોટી તક પણ છે. જો આપણે આ આંતરરાષ્ટ્રીય દબાણનો સાચો ઉપયોગ કરીને સરકાર પાસે પારદર્શિતા અને જવાબદેહી માંગીશું, તો આવનારા સમયમાં રોજગારીની નવી તકો પણ ખૂલશે અને દેશનું અર્થતંત્ર સાચા અર્થમાં મજબૂત થશે. લોકશાહીમાં વિરોધ પક્ષ આખરે ક્યાં ખોવાયો છે? અત્યાર સુધી આપણે સરકારની બેદરકારી અને સિસ્ટમની બહેરાશની વાત કરી લીધી. પણ શું આખી ગેમમાં માત્ર સત્તાધારી મોદી સરકારનો જ વાંક છે? બિલકુલ નહીં. આજના સમયની સૌથી મોટી નિષ્ફળતા અને સૌથી મોટો વિલન જો કોઈ હોય તો તે છે આપણો વિપક્ષ. હા સાચું વાંચ્યું, લોકશાહીનું બીજું નામ જ ચેક એન્ડ બેલેન્સ છે. પણ હાલની સરકાર અમુક મામલામાં સાવ બેફામ અને જવાબદેહી મુક્ત થઈ ગઈ છે, તેની પાછળ સીધેસીધો વાંક વિપક્ષની નિષ્ક્રિયતાનો છે. જે કામ વિરોધ પક્ષે સંસદમાં ગાજીને કે સડક પર ઉતરીને કરવાનું હતું, તે કામ આજે ખેડૂતો, કુસ્તીબાજો, વિદ્યાર્થીઓ અને સોનમ વાંગચુક જેવા પર્યાવરણવિદોએ પોતાના જીવના જોખમે રસ્તા પર કરવું પડી રહ્યું છે. AC રૂમની રાજનીતિ અને ‘સંકુચિત માનસિકતા’ જો વિપક્ષ આજે સરકાર પાસે જનતાનું કામ કરાવવામાં કે યોગ્ય દબાણ ઊભું કરવામાં સફળ રહ્યો હોત, તો કદાચ પરિસ્થિતિ સાવ અલગ હોત. દિલ્હી હાઈકોર્ટમાં કોઈ PIL દાખલ કરવાની નોબત જ ન આવી હોત. અખિલેશ યાદવ, અરવિંદ કેજરીવાલ, મમતા બેનર્જી કે ઉદ્ધવ ઠાકરે જેવા નેતાઓએ માત્ર એસી રૂમમાં બેસીને સોશિયલ મીડિયા પર વાંગચુકને પારણાં કરવાની અપીલ કરી દીધી. પણ રાહુલ ગાંધી જેવા અગ્રણી વિપક્ષી નેતાઓની જંતર-મંતર પર ગેરહાજરી ઘણું બધું કહી જાય છે. વાંગચુકે ખુદ મીડિયા સામે દુઃખ વ્યક્ત કરતા આ બાબતને તેમની સંકુચિત માનસિકતા કહી છે. વિપક્ષની આ ગેરહાજરી સાબિત કરે છે કે સત્તા અને વિપક્ષ બંને આરામદાયક ખુરશીઓમાં ગોઠવાઈ ગયા છે, અને જમીની વાસ્તવિકતાથી સાવ કપાઈ ચૂક્યા છે. આપણે મરી રહ્યા છીએ કે સરકાર પોતાની જવાબદેહી પર? જ્યારે આખી સિસ્ટમ આટલી હદે મૌન છે, ત્યારે સૌથી મોટો સવાલ એ ઊભો થાય છે કે… શું આપણે એક સમાજ તરીકે મરી રહ્યા છીએ? કે પછી સરકાર પોતાની જવાબદેહી પર મરી રહી છે? વાસ્તવમાં આજે દેશની સંવેદના અને જનતાનો અવાજ મરી રહ્યો છે. આપણે એક સમાજ તરીકે મરી રહ્યા છીએ, પણ 2026ના હાલના ભારતનું સૌથી વરવું અને નગ્ન સત્ય છે. જો આપણે આજે જ નહીં જાગીએ અને આમ જ મૂક પ્રેક્ષક બનીને બધું જોતા રહીશું, તો ભારતીય નાગરિકોની અંદર જીવતી માણસાઈ ચોક્કસ મરી જશે. સરકારો બદલાશે, નેતાઓ આવશે અને જશે, પણ જો માનવતા મરી જશે તો દેશની લોકશાહી માત્ર કાગળના થોથામાં જ રહી જશે. સત્તાને પ્રશ્નો પૂછવાની પ્રથા જીવંત રાખવી એ જ સાચી દેશભક્તિ છે, શાસકોના આંધળા ગુણગાન ગાવા એ દેશભક્તિ નથી. અને છેલ્લે… ગૃહમંત્રી સળગતા મણિપુર પર મૌન, યોગી બાબા રામ મંદિર ચંદા ચોરી પર, શિક્ષણમંત્રી નીટ પેપર પર, રોજગાર મંત્રી બેરોજગારી પર, મોંઘવારી અને તૂટતા રૂપિયા પર નાણાંમંત્રી, નીતિન ગડકરી ઈ ટ્વેન્ટી ફ્યૂઅલ પર, રેલ મંત્રી રેલ દુર્ઘટના પર, સ્પોર્ટ્સ મિનિસ્ટર મહિલા કુશ્તીબાજોની છેડતી પર, પર્યાવરણમંત્રી કપાતા જંગલો પર અને આરોગ્યમંત્રી નકલી દવાઓ પર ચૂપ છે. અને જ્યારે આખી સિસ્ટમ મૌન છે, ત્યારે સવાલ એ છે કે… આપણે એક સમાજ તરીકે મરી રહ્યા છીએ? કે સરકાર પોતાની જવાબદેહી પર? સોમવારથી શુક્રવાર સાંજે 7 વાગ્યે તમે જોતા રહો એડિટર્સ વ્યૂ. આવતીકાલે ફરી મળીશું. નમસ્કાર. (રિસર્ચ અને એનાલિસિસ: સમીર પરમાર | Samir Parmar)